เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 467 มรรคมนุษย์
ณ ชั้นฟ้าไร้ประมาณแห่งบรรพกาล
เจิ้นหยวนจื่อ เจียอิ่น และจุ่นถีมองภาพห้วงดาว ผืนแผ่นดิน และอเวจีแห่งบรรพกาลที่เงียบสงัดดุจความตาย พากันเงียบงันไม่เอ่ยวาจา
ครู่ใหญ่ เจียอิ่นเกิดเมตตากรุณา เอ่ยถามเจิ้นหยวนจื่อว่า “พี่ใหญ่ สรรพชีวิตบรรพกาลบัดนี้เหลือรอดไม่ถึงหนึ่งในร้อยล้าน หากปล่อยบรรพกาลไว้เช่นนี้อีก เกรงว่าสรรพชีวิตจะล้มตายจนหมดสิ้น! ขอพี่ใหญ่โปรดแสดงมหาวิชาช่วยสรรพชีวิตแห่งบรรพกาลด้วย”
กล่าวจบ ก็ประนมมือค้อมกายคำนับเจิ้นหยวนจื่ออย่างใหญ่หลวง
“น้องสอง เจ้าทำอะไรเช่นนี้?” เจิ้นหยวนจื่อรีบประคองเจียอิ่นขึ้น
“น้องสองห่วงกังวลสรรพชีวิต นักพรตผู้น้อยก็เช่นกันมิใช่หรือ? เพียงแต่บัดนี้ยังมีเรื่องสำคัญกว่าให้จัดการ!”
เจียอิ่นเงยหน้าขึ้น มองเขาอย่างไม่เข้าใจ “พี่ใหญ่……”
“เรื่องนี้เกี่ยวกับมรรคมนุษย์!”