เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 465 ต่างห้ำหั่นกัน
รอยยิ้มแผ่วจางจนยากจะสังเกตเห็นวูบผ่านดวงตาของหยางเหมย!
เขาเอ่ยปากปลอบประโลมว่า “นักพรตเฒ่าอย่างข้าก็มิได้ตั้งใจ ในสถานการณ์คับขันเช่นนั้นจึงย้ายตำแหน่งมั่วซั่วไปบ้าง กรรม เจ้าอย่าได้ใส่ใจเลย!”
มีหรือที่กรรมจะเชื่อคำพูดของเขา? พลันถลึงตาใส่เขาอย่างดุร้ายคราหนึ่ง “ข้าจะเชื่อเจ้ารึ? เจ้าตาเฒ่าสารเลว เจ้ามันเจ้าเล่ห์นัก!”
“ข้าเห็นชัด ๆ ว่าเจ้าจงใจ เจ้าทนเห็นเทพมารผู้นี้ได้ดีไม่ได้ต่างหาก!”
หยางเหมยแบสองมือออก แสร้งทำสีหน้าไร้เดียงสา!
จะเอาอย่างไรเล่า? หรือต้องให้นักพรตเฒ่าอย่างข้าบอกว่าข้าจงใจ เจ้าถึงจะพอใจ?
นักพรตเฒ่าอย่างข้าเสียเปรียบไปแล้ว ไม่มีเหตุผลที่เจ้าจะไม่ต้องเสียเปรียบตามนี่!
เขาจึงกอดอกอย่างสบายอารมณ์ เฝ้ามองกรรมเตรียมจะหลอกเล่นงานระเบียบด้วยความสนใจ!