เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 437 เรื่องเก่าบรรพกาล
“เริ่มจากจักรพรรดิสัตว์ร้ายเสินหนี่ว์ก่อนเลย!”
“ว่ากันว่ามันถือกำเนิดจากการรวมตัวของความแค้นหลังการดับสูญของสามพันเทพมารโกลาหล สิ่งที่บำเพ็ญคือมหามรรคาโกลาหล มุ่งมั่นที่จะทำลายล้างบรรพกาลเพื่อหวนคืนสู่ความโกลาหล!”
จุ่นถีโบกต้นโพธิ์อัศจรรย์ไปมา พลางกล่าวอย่างดูแคลนว่า “น่าเสียดายที่แม้รากกำเนิดจะสูงส่ง แต่วิสัยทัศน์กลับย่ำแย่! ยังเพ้อฝันจะถอยหลังเข้าคลอง สมควรแล้วที่ต้องพ่ายแพ้ดับสูญ!”
“ต่างคนต่างมีมรรคของตน!” เจียอิ่นส่ายหน้าเบา ๆ “ผานกู่เบิกฟ้า กวาดล้างสามพันเทพมาร เสินหนี่ว์จำแลงกายจากความแค้นเทพมาร ย่อมต้องเคียดแค้นผานกู่เป็นธรรมดา ดังนั้นการทำลายล้างบรรพกาลเพื่อหวนคืนสู่ความโกลาหลจึงเป็นมรรคของมัน! พวกเรามิจำเป็นต้องเอามรรคของตนไปตัดสินมรรคของผู้อื่น!”
“ขอบคุณพี่สองที่ชี้แนะ น้องเล็กขอรับคำสั่งสอน!” จุ่นถีเพิ่งจะรู้ตัวว่าเมื่อครู่ตนใช้ถ้อยคำไม่เหมาะสม
“น้องสามกล่าวเกินไปแล้ว!”