เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 351 ไม่เซียนไม่พุทธ ไม่เทพไม่มาร
ยามนี้หมิงเหอสวมจีวรเต๋าสีโลหิตทั้งชุด แสงเซียนรอบกายใสกระจ่างงดงามหมุนเวียนไม่หยุด ใบหน้าแก่ชราดูสงบผ่องแผ้วพ้นโลกีย์ เมื่อสลัดปราณอำมหิตโหดร้ายในอดีตออกไป กลับเกิดท่าทีกระดูกมรรคลมเซียนและความเหนือโลกขึ้นมาหลายส่วน
เขายกมือขึ้นก่อกระจกวารี สะท้อนรูปลักษณ์ของตนเอง พินิจพิจารณาอย่างละเอียดครู่หนึ่ง พยักหน้าอย่างพอใจแล้วยิ้มเบา ๆ
“รูปลักษณ์มรรคเซียนเช่นนี้ สง่างามเที่ยงตรง ผู้ใดเห็นล้วนต้องเคารพเรียกขานว่าเซียนเฒ่าหมิงเหอสักคำ!”
สิ้นเสียง ร่างไหววูบ รูปลักษณ์และอารมณ์ก็แปรเปลี่ยนในชั่วพริบตา
ยังคงเป็นอาภรณ์โลหิตชุดเดียว แต่สิ่งที่โอบล้อมกายไม่ใช่แสงวิญญาณมรรคเซียนอีกต่อไป หากเป็นแสงพุทธะสีทองความบริสุทธิ์กว้างใหญ่ เสียงสวดมนต์เป็นระลอกโอบล้อมรอบกายไม่ขาดสายจากหู