เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 224 อริยะมิใช่หุนหยวน
สรรพชีวิตได้ยินวาจานั้น ผู้ที่ยังมิได้เข้าสู่ระดับกึ่งอริยะต่างคุกเข่าลงทั้งสิ้น หมอบกราบไปทางทิศของภูเขาโส่วหยาง เสียงกึกก้องดั่งภูเขาถล่มทะเลคำราม
“ขอแสดงความยินดีที่เจ้าแม่หนี่วาได้พิสูจน์มรรคบรรลุอริยะ! ขอองค์อริยะจงมีอายุขัยมิสิ้นสุด!”
หนี่วายืนอยู่บนยอดภูเขาโส่วหยาง มองดูเผ่ามนุษย์ที่หมอบกราบอยู่เต็มภูเขา แล้วแหงนมองแสงทองบุญกุศลที่ปกคลุมระหว่างฟ้าดินจนมืดมิด ในใจเปี่ยมด้วยความสะท้อนใจ
“ในที่สุดก็บรรลุเป็นอริยะแล้ว มิต้องเป็นเพียงมดปลวกอีกต่อไป!”
ภายในตำหนักนภาม่วง หงจวินนั่งตรงอยู่บนแท่นเมฆา สายตาทะลุผ่านความว่างเปล่าซ้อนชั้นลงไป ตกอยู่บนแสงทองบุญกุศลที่เต็มท้องฟ้าเหนือภูเขาโส่วหยาง
เขามองเห็นภาพที่อานุภาพของหนี่วาทะยานสูงขึ้น ฝากวิญญาณก่อกำเนิดไว้กับมรรคาสวรรค์ และบรรลุเป็นอริยะในยามนั้น มุมปากก็อดเผยรอยยิ้มบาง ๆ ออกมาไม่ได้