กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 192 สามมรรคสวรรค์ ปฐพี มนุษย์
เจียอิ่นกับจุ่นถีเอ่ยถามพร้อมกัน “เพราะเหตุใด? สหายเต๋าเดิมเป็นเทพมารโกลาหล อาศัยหลิวเขียวจำแลงกาย บรรพกาลมิใช่ที่พำนักของสหายเต๋า แล้วยังจะเป็นสิ่งใดได้อีก?”
หยางเหมยจ้องตรงไปทางบรรพกาล แววตาลึกซึ้ง
“บรรพกาลคือสิ่งที่ผานกู่แปรกาย และเป็นที่สถิตของมรรคผลทั้งร่างของผานกู่”
“ผานกู่มีตบะเพียงใด? เซียนทองต้าหลัวหุนหยวนไร้ขอบเขตขั้นสูงสุด ห่างจากระดับมหามรรคเพียงก้าวเดียว”
“สิ่งที่แปรมาจากมรรคผลทั้งร่างของเขา จะธรรมดาได้หรือ? ศักยภาพของบรรพกาลไร้สิ้นสุด สักวันหนึ่งแม้จะแผ่ปกคลุมโกลาหลทั้งหมด ก็ไม่น่าแปลกใจ”
เขาถอนหายใจ คำพูดเต็มไปด้วยความจนใจ