กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 174 บรรพาจารย์มรรคมาร
จุ่นถีเห็นพี่ใหญ่กล่าวเช่นนี้ ก็ไม่อาจเอ่ยสิ่งใดอีก เขารู้จักนิสัยของเจิ้นหยวนจื่อดี ปกติแล้วมีเมตตาต่อศิษย์เป็นอย่างยิ่ง แต่เมื่อถึงเวลาที่ควรปล่อยมือ ก็ไม่มีทางใจอ่อนเด็ดขาด
เส้นทางบำเพ็ญเพียรนั้น แท้จริงแล้วคือกัปแล้วกัปเล่า ภัยแล้วภัยเล่า ผ่านได้ก็คือการเติบโต ผ่านไม่ได้ก็คือชะตากรรม ผู้เป็นผู้อาวุโสปกป้องได้เพียงชั่วคราว ไม่อาจปกป้องได้ตลอดชีวิต
จากนั้นจึงเก็บต้นโพธิ์อัศจรรย์กลับ สายตาหันไปนอกชั้นฟ้า มองไปทางโลกมาร ในดวงตาพลันมีแสงวิญญาณวาบหนึ่ง ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในใจ
“พี่ใหญ่ เมื่อครู่รอบกายตี้จวิ้นมีแสงดำลาง ๆ ผุดขึ้น ชัดเจนว่าเป็นปราณมาร ผู้ที่ทำให้ตี้จวิ้นตกเป็นมารได้ นอกจากหลัวโหวแล้ว ก็ไม่มีผู้ใดอีก”