กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 150 คนบ้าแก่
เสียงหัวเราะครืนหนึ่งดังออกมาจากความว่างเปล่า เสียงหัวเราะนั้นบ้าคลั่งและสมใจ ยิ่งสูง ๆ ต่ำ ๆ ใกล้บ้างไกลบ้าง ราวกับดังขึ้นพร้อมกันจากทุกสารทิศ
เงาร่างเลือนรางร่างหนึ่งค่อย ๆ ปรากฏกายออกมา
เงาร่างนั้นยืนอยู่เบื้องหน้าพวกเขาสามคน ทั้งร่างถูกห่อหุ้มด้วยประกายแสงที่แปรเปลี่ยนคาดเดาไม่ได้ชั้นหนึ่ง
มองไม่ชัดใบหน้า
หรือพูดอีกอย่าง ก็ไม่มีใบหน้าเลยตั้งแต่แรก
“ไม่คิดเลยว่าในบรรดาเด็กรุ่นหลังแห่งบรรพกาล จะยังมีผู้รู้จักนามของเทพมารผู้นี้! ฮ่า ๆ ๆ!”
มันเต้นรำโบกไม้โบกมือ ราวกับปีศาจบ้าคลั่ง
“เดิมทีคิดจะกลั่นแกล้งพวกเจ้าอีกสักหน่อย! ในเมื่อรู้จักนามของข้าแล้ว เทพมารผู้นี้ก็จะเมตตากรุณา ให้โอกาสพวกเจ้าได้เป็นคนรับใช้ของข้า!”