กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 137 ผิงซิน
จุ่นถีได้ยินถึงตรงนี้ก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เขากระแทกต้นโพธิ์อัศจรรย์ในมือลงกับพื้น เกิดเสียงดังกังวานใส “ตึก” จากนั้นแหงนหน้าหัวเราะลั่น หัวเราะจนตัวโยกตัวคลอน
“ฮ่า ๆ ๆ! ยอดเยี่ยม! ยอดเยี่ยมยิ่งนัก!”
ปากก็หัวเราะไป มือก็เอาต้นโพธิ์อัศจรรย์เคาะพื้นไป สภาพเช่นนั้นยังมีสง่าราศีของอริยะหลงเหลืออยู่เสียที่ไหนกัน?
“นักพรตเฒ่าหงจวินเพื่อป้องกันมิให้โฮ่วถู่เอากายผสานมรรคาปฐพี ถึงกับเปลืองสมองคิดอุบายประทานให้นางบรรลุเป็นอริยะ เคยคิดบ้างหรือไม่ว่าพี่ใหญ่กลับยังสามารถหลอมกลั่นมรรคาปฐพีได้อีก? หากหงจวินล่วงรู้ความจริงเข้า เกรงว่าคงโมโหจนกระอักเลือดเป็นแน่! ฮ่า ๆ ๆ!”
แม้เจียอิ่นจะมิได้หัวเราะลั่นอย่างจุ่นถี ทว่าก็พยักหน้ามิหยุดเช่นกัน