กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 132 เปิดสังสารวัฏ
ภูเขาสุเมรุ
บนยอดเขา เมฆมงคลวนเวียน แสงทองแผ่กระจาย เจิ้นหยวนจื่อ เจียอิ่น และจุ่นถียืนอยู่เหนือมวลเมฆ สายตามองทะลุความว่างเปล่าอันไร้ที่สิ้นสุด ทอดลงสู่ทะเลโลหิต
“อืม ไม่เลว!” เจิ้นหยวนจื่อลูบเครายาว พยักหน้าเบา ๆ มุมปากผุดรอยยิ้มบาง “เสวียนเจินจื่อสามารถประมือกับหมิงเหอได้อย่างสูสี ก็นับว่ายืนหยัดได้ด้วยตนเองแล้ว”
“ฮ่า ๆ ๆ!” จุ่นถีหัวเราะร่า เสียงหัวเราะแจ่มใส “ยังไม่หมดแค่นั้นนะ! ตามที่ข้าดู หากตบะของเสวียนเจินจื่อทัดเทียมกับหมิงเหอ ย่อมต้องตีมันจนแตกพ่ายยับเยิน ฟันร่วงเกลื่อนพื้นแน่นอน!”
เจียอิ่นพยักหน้าเบา ๆ “เขาสามารถคุมเชิงกับหมิงเหอได้ ก็แสดงว่า ทั่วทั้งบรรพกาลอันกว้างใหญ่ ผู้ที่ต้านทานเสวียนเจินจื่อได้ คงมีไม่เกินจำนวนสองฝ่ามือแล้ว”