เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 106 จับซีหวังหมู่เป็น ๆ
จู๋จิ่วอินเอ่ยเสียงขรึม “พวกเขากำลังรอให้วังเซียนล่มสลาย และยังคอยรั้งเผ่าจอมเวทของเรา ตัดโอกาสที่เราจะกำจัดอสูรเสีย!”
โฮ่วถู่ขมวดคิ้วแน่น มองสามคนบนยอดเขา แล้วถอนหายใจอย่างจนใจ
“เมื่อมีอริยะบัญชาการคุมพื้นที่อยู่ หากเผ่าจอมเวทของเราลงมือพลการ ก็ต้องถูกอริยะลงมือกดข่มอย่างแน่นอน ถึงตอนนั้นไม่เพียงกำจัดเผ่าอสูรไม่ได้ กลับจะลากโทสะของอริยะมาสู่เผ่าจอมเวทของเราเสียอีก”
ตี้เจียงโกรธจนซัดหมัดเดียวลงบนความว่างเปล่า สะเทือนจนโถงผานกู่ทั้งหลังสั่นสะเทือนดังสนั่น เขาคำรามพิโรธเสียงกร้าวด้วยความไม่ยอมจำนนเต็มอก
“น่าชังนัก! ทั้งที่เป็นหมากดีทั้งกระดาน กลับถูกอริยะสามคนนี้รั้งไว้แน่นจนขยับไม่ได้! ได้แต่ปล่อยโอกาสกำจัดอสูรให้หลุดลอยไปเปล่า ๆ ช่างทำให้พวกข้าแค้นใจนัก!”