กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 87 มีวาสนากับข้านะ
คำพูดนี้ราวกับค้อนหนักกระแทกลงกลางใจทีปังกรอย่างแรง สีหน้าของเขาเผือดขาวในชั่วพริบตา ร่างโซซัดโซเซเล็กน้อย ประกายในดวงตาดับวูบลงฉับพลัน ความคาดหวังเต็มอกกลายเป็นความว้าเหว่ไร้ที่สิ้นสุด
การคิดคำนวณพันอย่าง การวางแผนหมื่นประการ ยามนี้ล้วนกลายเป็นวาจาว่างเปล่า ใบหน้าทีปังกรพลันซีดเผือดราวเถ้าตาย
ในยามนั้นเอง เจียอิ่นก็หัวเราะขึ้นมาฉับพลัน
ทีปังกรเงยหน้าขึ้นอย่างแรง ใจสว่างวาบราวโชคเข้าช่วย ในชั่วพริบตานึกถึงคำที่เจียอิ่นเพิ่งกล่าวเมื่อครู่ “ผู้มีวาสนามาแล้ว”!
เขารีบคุกเข่าลงกับพื้นดัง “ตุ้บ” ถวายความเคารพต่อเจียอิ่นด้วยความนอบน้อม “ศิษย์ทีปังกร คารวะอาจารย์! ขออาจารย์โปรดรับศิษย์ไว้ด้วย”
เจียอิ่นมองทีปังกรที่คุกเข่าอยู่ รอยยิ้มอบอุ่นอ่อนโยน