เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 70 ขอคำชี้แนะ
ฝูซีหยุดฝีเท้าทอดสายตามองภูเขาสุเมรุ อดมิได้ที่จะทอดถอนใจ “สมกับเป็นเส้นชีพจรบรรพชนทิศตะวันตก ปราณวิญญาณเปี่ยมล้น โชคชะตาแน่นหนา ถึงเป็นท่ามกลางถ้ำสวรรค์ดินแดนผาสุกทางทิศตะวันออก ที่พอจะทัดเทียมภูเขาลูกนี้ได้ก็มีมี่กี่แห่งเท่านั้น!”
หนี่วาได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้าเบา ๆ “พี่ชายกล่าวได้ถูกต้องยิ่งนัก ที่แห่งนี้สรรค์สร้างดั่งฟ้าประทาน ทั้งยังมีสหายเต๋าทั้งสามคอยบัญชาการคุมพื้นที่ ช่างเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์บำเพ็ญพรตอันหาได้ยากยิ่งในบรรพกาลจริง ๆ”
ตี้จวิ้นกับไท่อีก็สบตากันคราหนึ่ง ในใจยิ่งทวีความสะท้อนใจ หากในอดีตมิใช่เพราะทั้งสามท่านนี้ยื่นมือเข้าช่วย เผ่าอสูรคงล่มสลายไปเนิ่นนานแล้ว
ตี้จวิ้นจัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ร่างยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าประตูสำนักภูเขาสุเมรุ โคจรพลังเวทขึ้นแล้วเอ่ยเสียงดังก้องว่า