เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 63 มรรคกึ่งอริยะ
ภาพเหตุการณ์นี้พลันตกเข้าสู่สายตาของตงหวังกงพอดี ทำเอาเขาเสียใจจนไส้แทบขาดอยู่ตรงนั้น ภายในใจกระสับกระส่ายหวาดหวั่น แอบทุบอกกระทืบเท้าด้วยความคับแค้นใจ
“แย่แล้ว! กลับถูกไอ้เจ้าตี้จวิ้นชิงตัดหน้ายกย่องอริยะเป็นบรรพชนเต๋าไปเสียได้ ความชอบเช่นนี้ เดิมทีสมควรเป็นข้าผู้เป็นผู้นำเซียนเปิดปากเป็นคนแรกแท้ ๆ! บัดนี้พลาดโอกาสงาม เสียใจก็สายเกินไปแล้ว!”
หงจวินสะกดความยินดีในใจลงไป น้ำเสียงราบเรียบไร้ระลอกคลื่น “จะใช้คำเรียกขานอย่างไร ก็ตามแต่พวกเจ้าเถิด!”
คำพูดนี้เมื่อเข้าสู่หูของเหล่าเซียน ย่อมเท่ากับยอมรับสมัญญา “บรรพชนเต๋า” โดยปริยายแล้ว
ชั่วพริบตาภายในตำหนักนภาม่วงต่างพากันคุกเข่าลงไปเป็นแถบแถบ กู่ร้องประสานเสียงดังก้อง
“น้อมต้อนรับบรรพชนเต๋า! ขอเชิญบรรพชนเต๋าโปรดเมตตากรุณา เปิดแสดงมหามรรคากึ่งอริยะแก่พวกข้าด้วยเถิด!”
คนทั้งเจ็ดบนเบาะรองนั่งมิได้คุกเข่า ทว่าก็กล่าวเรียกขานบรรพชนเต๋าเช่นกัน!