กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 22 บุญกุศลใหญ่
ความไม่พอใจในใจของเจิ้นหยวนจื่อมิใช่ความรังเกียจ หากแต่เป็นความไม่ยอมให้สองสหายต้องอยู่ใต้บังคับผู้อื่น
อารามอู่จวงแม้ดีเลิศเพียงใด ท้ายที่สุดก็เป็นมรรคมนุษย์ของเขาเพียงผู้เดียว เจียอิ่นกับจุ่นถีอยู่ที่นี่ ถึงจะไม่มีสิ่งใดผูกมัด ในใจก็อดรู้สึกว่าตนเป็นแขกผู้พักพิงไม่ได้
เขาถอนหายใจเบา ๆ ชี้นิ้วไปที่โถงประธาน “เจ้ากับข้าเป็นสหายกัน ไยต้องแบ่งแยกกันและกันเล่า”
สิ้นเสียง ตัวโถงใหญ่ก็แปรเปลี่ยนดังสนั่น อักษรสามตัว ‘โถงฟ้าดิน’ ที่มีอยู่เดิมหายวับไป กลายเป็นอักษรสี่ตัว ‘ตำหนักอายุอนันต์’ แทนที่
เจียอิ่นเห็นดังนั้น แสงปัญญาก็วาบขึ้นในดวงตา ใจเกิดประกายรู้แจ้ง ทันใดนั้นมือซ้ายก็ร่ายมุทรา ชี้ไปที่โถงใหญ่ด้านซ้าย