เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 8 เข้าตะวันออก
เมื่อเจียอิ่นได้ยินเช่นนั้น ใจก็สะเทือนเล็กน้อย เขามองมือทั้งสองข้างของตนที่ว่างเปล่า
เขาเป็นผู้เมตตากรุณาและสงบเยือกเย็นมาแต่เดิม มิได้มีความยึดติดกับวัตถุภายนอก แต่พอคิดว่าภายหน้าหากพบการวิวาท ตนไม่มีอาวุธติดมือ เกรงว่าจะกลายเป็นภาระของสหายทั้งสอง ระหว่างคิ้วจึงมีเงาความกังวลแวบผ่าน
เขานิ่งคิดครู่หนึ่ง แล้วเงยตามองเจิ้นหยวนจื่อ ประสานมือทั้งสอง พยักหน้าอย่างจริงจัง
“พี่ใหญ่กล่าวถูกต้องที่สุด”
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้ายินดีตามพี่ใหญ่และน้องสามไปยังตะวันออกด้วยกัน เพื่อเสาะหาวาสนาร่วมกัน”
เจิ้นหยวนจื่อเห็นทั้งสองตัดสินใจแน่วแน่แล้ว จึงสะบัดชายแขนเสื้อ ไข่มุกโกลาหลในกลางฝ่ามือลอยขึ้นกลางอากาศ หมุนติ้วครั้งหนึ่ง ปลดปล่อยกระแสปราณโกลาหลไม่สิ้นสุดออกมา
ท่ามกลางกระแสปราณสีเทาหม่นที่พลุ่งพล่าน มันกลายเป็นแสงครอบโกลาหลที่กลืนสวรรค์กลืนปฐพี ผสานคลุมอารามอู่จวงทั้งหลังในชั่วพริบตา
ต้นผลโสม เตาหลอมโอสถ เห็ดหลินจือและหญ้าวิเศษ น้ำพุวิญญาณและดินแดนผาสุก… ล้วนถูกแสงโกลาหลกวาดพาไป ภูเขาลำธาร หมู่โถง ต้นไม้และรากวิญญาณ ทั้งหมดถูกดูดเข้าไปในลูกแก้วอย่างเงียบเชียบไร้สุ้มเสียง