0048

⬢⬢⬢

ตอนที่ 48 เป็นฉันที่ไร้เดียงสาเอง (แนะนำ, ติดตามอ่าน)

ยามค่ำคืนมาเยือนโดยไร้สุ้มเสียง ความมืดมิดเข้าปกคลุมท้องฟ้า ทิ้งไว้เพียงดวงดาราระยิบระยับ

หลิวซินนอนอยู่ในห้องของตน ความคิดเตลิดเปิดเปิงไม่หยุดหย่อน

“เกมห่วย ๆ นี้นี่ให้บทฉันน้อยเกินไปแล้วนะ”

“ไม่รู้ว่าจะยังเลือกตัวตนใหม่เพื่อเล่นอีกรอบได้ไหม”

“บทตัวประกอบจืดจางแบบนี้ไม่มีทางเข้าถึงเนื้อเรื่องได้เลย รู้สึกไม่อินเอาซะเลย”

“ผ่านไปตั้งหนึ่งวันเต็ม ๆ แล้ว หนังผีที่ตกลงกันไว้ล่ะอยู่ไหน”

“ตอนเช้ายังจัดบทให้ฉันนิดหน่อย ทั้งบ่ายนี้กลับน่าเบื่อสิ้นดี”

“ต่อให้ยอมให้ฉันเห็นผีสักตัวเพื่อให้เปิดหูเปิดตาบ้างก็ยังดี คอยดูเถอะรอบนี้ฉันจะหลอกให้แกตกใจตายกลับไปเลย”