กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 27 บทละครที่ชวนหงุดหงิด (ตอนละ 3,000 คำ)
“เมื่อรวมเบาะแสทั้งหมดที่เราทราบในตอนนี้เข้าด้วยกัน เราคงต้องปรับเปลี่ยนไปตามสถานการณ์ก่อนแล้ว”
พูดจบ สือเหยาก็หาวออกมาหนึ่งหวอด
นับตั้งแต่ที่จิตใจของเขาผ่อนคลายลง เขาก็เริ่มรู้สึกง่วงนอนอย่างรุนแรง
นับตั้งแต่เขาผ่อนคลายจิตใจลง เขาก็รู้สึกถึงความง่วงงุนอันรุนแรง
ดังนั้นเขาจึงกล่าวว่า
“เราพักผ่อนกันก่อนเถอะ รอพรุ่งนี้ค่อยดูการจัดเตรียมของบทละครกันต่อ”
“ฉันง่วงจนไม่ไหวแล้ว……”
ส่วนกงเล่อชิงเองจริงๆ แล้วก็ไม่ต่างกันเท่าใดนัก