บทที่ 86

## บทที่ 86

ตลอดครึ่งชั่วโมงถัดมา ซืออวี่นั่งทำตาปริบๆ มองดูภาพเหตุการณ์ศิษย์น้องรุมซัดสมานฉันท์ฝ่ายเดียวด้วยความระทึกใจ — อันที่จริง พูดให้ถูกคือท่านห้าลู่อัดหลวงจีนอยู่ฝ่ายเดียวต่างหาก ส่วนหลวงจีนรูปนั้นคงจะชินชาจนชำนาญแล้ว แม้ฝีมือการต่อสู้จะสู้คนอื่นไม่ได้ แต่โชคยังดีที่วิ่งหนีไวเป็นเลิศ จนในที่สุดก็ยังคงรักษากลิ่นอายความน่าเกรงขามแบบผู้ทรงศีลหลงเหลือเอาไว้ได้เสี้ยวหนึ่ง

"ก็แค่อ้าปากถามคำเดียวเอง จะต้องลงไม้ลงมือขนาดนี้เลยรึไงกัน..." หลวงจีนบ่นพึมพำอุบอิบ ก่อนที่ท่านห้าลู่จะส่งสายตาดุจมีดบินคมกริบมาให้อีกรอบ หลวงจีนก็รีบขยับถอยร่นหนีห่างออกไปเองโดยอัตโนมัติ ไปนั่งขดตัวอยู่ที่มุมห้องที่ไกลที่สุดแล้วถอนหายใจยาว: "เรื่องนี้มันไม่ใช่เรื่องน่าอับอายขายขี้หน้าอะไรสักหน่อยนี่หน៎ ศิษยานุศิษย์น้อง สภาพจิตใจความเป็นไปของโยม อาตมาจะไม่รู้ซึ้งดีเชียวหรือ การที่โยมสามารถตามหาภรรยาเจอได้ อาตมาก็รู้สึกยินดีโล่งใจมากแล้ว การจะทำอะไรใจร้อนผลีผลามมันย่อมไม่ได้ผลดีหรอกนะ..."