บทที่ 10

บทที่ 10

ต้วนหรูหลานเดินตามหลังของซืออวี่เข้าไปในตัวบ้าน ทันทีที่ก้าวเท้าพ้นธรณีประตูห้องโถง กลิ่นอายสมุนไพรยาจีนเข้มข้นรสขมจัดโชยแตะจมูกเข้าอย่างจัง ชั่วพริบตานั้นเธอก็ต้องขมวดมولหัวคิ้วมุ่น แววตารังเกียจเดียดฉันท์ที่ฉายชัดออกมาแทบไม่ต้องพยายามปิดบัง

กลิ่นยาจีนพวกนี้อีกแล้ว เหม็นสาบชวนสะอิดสะเอียนเป็นบ้า ตั้งแต่ยี่สิบปีก่อนเธอก็เอียนจนแทบอ้วกแตกกับกลิ่นแบบนี้มาพอแล้ว! นึกไม่ถึงเลยว่าเด็กเปรตตัวกาลกิณีที่น่าจะอายุสั้นคนนี้จะยังมีชีวิตรอดลอยหน้าลอยตาอยู่แถมยังหนีเตลิดมาไกลถึงเมืองเจียงเฉิงอีกต่างหาก... ต้วนหรูหลานมองแผ่นหลังบอบบางระหงของซืออวี่ พลางคิดด้วยความรู้สึกดูถูกเหยียดหยามในใจ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอได้ยินข่าวแว่วมาว่าลูกชายแท้ๆ ของเธอกำลังตีสนิทใกล้ชิดกับยัยตัวซวยคนนี้เข้า กลัวว่าจีหลินจะทำเรื่องผิดพลาดเสียคนไป และกลัวว่าสามีคนปัจจุบันของเธอจะบังเอิญได้ยินข่าวลือลมๆ แล้งๆ อะไรเข้าจนเป็นเรื่อง เธอถึงได้ร้อนอกร้อนใจดลให้ต้องรีบดั้นด้นมาหาถึงที่ มิฉะนั้นแล้วต่อให้ตายเธอก็ไม่มีวันอยากจะกลับมาเจอหน้าลูกสาวคนนี้ไปชั่วชีวิตหรอก

ลูกสาวป่วยกระเสาะกระแสะคนนี้... คือรอยด่างพร้อยมลทินเดียวในชีวิตของต้วนหรูหลาน!