บทที่ 137: เร่งไปช่วยคน

บทที่ 137: เร่งไปช่วยคน

หลังดื่มด่ำกับความยินดีจากการเลื่อนขั้นอยู่ครู่หนึ่ง หนานกงชิงเยว่ก็สงบใจลงในที่สุด ความคิดค่อยๆ ล่องลอยไปยังเรื่องอื่น

ภาพของเซียวเยี่ยนเฉินเมื่อครู่ผุดขึ้นในใจนางโดยไม่รู้ตัว

ไม่ได้พบกันหลายวัน เขาราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน

ทั้งที่ยังเป็นเพียงเด็กหนุ่มวัยสิบแปดปี แต่บัดนี้กลับสลัดความอ่อนเยาว์และความอ่อนโยนในอดีตทิ้งไปจนหมด ทั่วร่างแผ่แรงกดดันเย็นชาและเฉียบคมออกมา

ผมหางม้ารวบสูง ชุดรัดกุมสีดำแดงคล่องตัว คิ้วดุจคมกระบี่ ดวงตาสุกใสราวดวงดาว โครงหน้าลึกคมและแข็งกร้าว…

หนานกงชิงเยว่จ้องมองเงาร่างนั้นในความคิด ไม่รู้เพราะเหตุใด จู่ๆ แก้มนางก็ร้อนผ่าวขึ้นมา

นางได้สติกลับมาอย่างฉับพลัน แล้วอดยกมือขึ้นปิดหน้าไม่ได้

แย่แล้ว