บทที่ 116: ได้เวลาออกจากแดนลับแล้ว

บทที่ 116: ได้เวลาออกจากแดนลับแล้ว

แววตาที่นางมองเขาราวกับเห็นอสรพิษทำให้หานจือเวยเจ็บปวดยิ่งนัก

มือที่ยื่นออกไปชะงักค้างกลางอากาศ ปลายนิ้วงองุ้มเล็กน้อย ไม่กล้ายื่นส่งไปข้างหน้าอีกแม้แต่นิด

ความปีติอันบ้าคลั่งจากการได้สิ่งที่สูญเสียไปคืนมาเมื่อครู่พลันเย็นเยียบ กลายเป็นความขมขื่นเต็มปากและความรู้สึกผิดอันอัดอั้น กดทับแน่นอยู่ในอก

เป็นความผิดของเขา

หากมิใช่เพราะความยึดติดของเขาลึกเกินไป คิดใช้บุตรคนหนึ่งผูกมัดนางและปลอบประโลมหัวใจที่หวาดหวั่นว่าจะสูญเสียของตน นางจะต้องทนทุกข์ทรมานอยู่หลายเดือนตั้งแต่อายุยังน้อย จนสุดท้ายสิ้นลมไปได้อย่างไร?

เขาช่างเป็นคนสารเลวอย่างสมบูรณ์แบบเสียจริง!

ในยามนั้นเอง เสียงหนึ่งซึ่งไม่อาจจำแนกได้ว่าเป็นบุรุษหรือสตรีพลันดังก้องขึ้นจากห้วงอากาศ ทั้งห่างไกลและเคร่งขรึม