บทที่ 62: หลบหนีจากอันตราย

บทที่ 62: หลบหนีจากอันตราย

เขาต้องรีบออกจากสถานที่แห่งนี้โดยเร็วที่สุด—สายฟ้าสวรรค์ฟาดลงมาอย่างต่อเนื่อง อานุภาพที่หลงเหลือย่อมทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ส่วนคนในอ้อมแขนของเขานั้น ไม่มีโอกาสจะทนรับการโจมตีครั้งที่สองอีกแล้ว

ทว่า เขาประเมินความยาวของแม่น้ำใต้ดินสายนี้ต่ำเกินไป

สายน้ำเย็นเยียบจนเสียดกระดูก กระแสน้ำเชี่ยวกราก ไม่รู้ว่ากำลังไหลไปสู่แห่งหนใด

ผนังหินเหนือศีรษะต่ำเตี้ยและกดทับชวนอึดอัด บางครั้งมีเศษหินกลิ้งตกลงมา กระแทกผิวน้ำจนสาดกระเซ็นเป็นละอองขุ่นมัว

หานจือเวยกลั้นลมหายใจพลางเคลื่อนกายใต้น้ำ ทว่ากลับพบว่าลมหายใจของหญิงสาวในอ้อมแขนแผ่วเบาลงเรื่อย ๆ—แม้นางจะมีพลังบำเพ็ญอยู่ในกาย แต่ถูกสายฟ้าสะเทือนจนหมดสติ ยามนี้อยู่ใต้น้ำจึงไม่อาจปรับลมหายใจด้วยตนเองได้