กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 378 วัตถุดิบอาหารจากมิติต่างกาล
“คุณหมายความว่า ในฝันคุณได้พบผมที่สวมขาวคลุมงั้นเหรอ” เทพมรณะขมวดคิ้วน้อย ๆ
ลั่วเหอพยักหน้า “รูปลักษณ์และกลิ่นอายของเธอคล้ายท่านอย่างมาก เพียงแต่สวมขาวคลุม”
“อ้อ จริงสิ เธอเล่นไวโอลินได้ไพเราะมาก” ลั่วเหอเสริม
เทพมรณะ “...นั่นไม่ใช่ผม”
“ใช่แล้ว หลังจากผมพบพิรุธ เธอก็เผยจิตสังหารอันรุนแรงออกมา”
ลั่วเหอยังรู้สึกหวาดหวั่นไม่หาย
“ผมไม่สงสัยเลยว่า เธอจะบีบผมตายได้ง่ายพอ ๆ กับบี้มดที่แข็งมือสักตัว!”
เทพมรณะพูดไม่ออก นี่มันคำเปรียบเปรยประหลาดอะไรกัน
“แม้จะเป็นความฝัน แต่สมจริงอย่างยิ่ง”