เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 336 ไม่ได้เจาะจงใคร พูดเลยว่าทุกคนในที่นี่
ดวงจันทร์สูงแขวนอยู่ด้านหนึ่งของท้องฟ้า พร้อมกับแสงเหนือลึกลับและกาลวิจารณ์ใสกว้าง ประกอบกันเป็นท้องฟ้ายามค่ำแห่งแดนเหนือ
ฮึ่งฮึ่ง——
ในบรรยากาศเงียบสงบของเสียงคลื่น ยานโจรสลัดหนึ่งลำเก็บใบเรือ แล่วค่อย ๆ เข้าเข้าท่าเรือที่มืดมิดภายใต้รัตติกาล
หน้าประตูห้องกัปตันเรือ มีบังคับเรือขนาดใหญ่ตั้งอยู่ จากตำแหน่งสูงยอดนี้ สายตาสามารถมองเห็นสถานการณ์บนดาดชั้นได้ทั้งหมด
ชายหนุ่มชุดขาวกอดอกแขน มองไปยังเกาะเล็กในอีกฝั่ง เห็นว่าปราสาทตั้งสูงตระกลางเกาะ อาคารต่าง ๆ กระจายตามภูมิประเทศ และไฟสว่างไว้ทั่ว
ตัวรองกัปตันยืนอยู่ข้าง ๆ อย่างเคารพถ่อมตัว พูดเบา ๆ ว่า “กัปตัน พอเราเข้าท่าและขึ้นฝั่ง นี่จะเป็นฐานของเราแล้ว”
“ทุกคนในที่นี้เรียกมันว่า ‘ราชอาณาจักรโจรสลัด’ ในทางลับ” ตัวรองกัปตันหันกลับมามองเกาะเล็ก ดวงตาเป็นประกาย “ไม่ว่าจะมีเงินหรือไม่มีเงิน ในที่นี้ทุกคนก็หาที่ตั้งอยู่ได้ นี่คืออิสรภาพที่แท้จริงของมัน...”
“คุณดูมีการศึกษามากกว่ากัปตันพันธุ์เขี้ยวทองของพวกเขาเสียอีก” ลั่วเหอกล่าว
“ท่านพูดเกินไปแล้ว” ตัวรองกัปตันเก้อเสียใจ กล่าวว่า “ผมเคยเรียนที่โรงเรียนกองทัพเรือมาสองปี ต่อมาการปฏิวัตทำให้สถานการณ์วุ่นวาย ผมจึงถูกบังคับให้เข้าร่วมกับพวกเขา”