เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 317 ลั่วเหอ ผมอยากเรียนทำอาหาร!
ราตรีค่อย ๆ ลงมา
หลังชายคาช่วงนอก ๆ ที่สนาม ร่องรอยจากลมกระบี่ที่ถูกพลึกยังคงมองเห็นได้ชัดเจน
สายลมเย็นส่งเสียงแมลงกระทือสองสามครั้ง อสนจากหน้าต่างสาดออกมาเป็นสีส้ม ผ่านกระจก ที่ข้างโต๊ะอาหารมีลั่วเหอ เย่เจียนอู้ รวมถึงแม่ลูกเย่จื้อนั่งอยู่
“เชิญชิมชาด้วย” เด็กสาวผมดำรินชาอุ่น กลิ่นชาลอยขึ้นอย่างต่อเนื่อง
เย่เจียนอู้ดูเข้าขาด ถือถ้วยชาด้วยสองมือ ตื่นตะลึงขอบคุณ จากนั้นก็รีบดื่มจนหมดในครั้งเดียว
ข้างโต๊ะ แม่ผู้อ่อนแอเวียร์ยันรถเข็น มองเย่เจียนอู้ผู้เป็นอัจฉริยะกระบี่ผมแดงด้วยสายตา ยิ้มบอกว่า
“ถือว่าบ้านนี้เป็นบ้านของคุณก็ได้”
“คุณลั่วเหอก็เช่นกัน ไม่ต้องมารยาทมากนัก” เฉียนไท่จื่อส่องสายตามา
เย่จื้อผลักรถเข็น ลุกขึ้นพูดว่า “ฉันจะไปห้องครัว”