เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 314 ลั่วเหอ: ฉันจะลงมือเอง
เกาะซากุระ จิงตู
ฤดูใบไม้ผลิอบอุ่นสดใส ต้นซากุระแรกแย้มผลิบานเต็มปลายกิ่ง นกกาเหว่าตัวหนึ่งยืนอยู่บนต้นไม้ที่ถูกความงดงามปกคลุม บินมองลงมายังเด็กสาวที่นั่งคุกเข่าอยู่ใต้ชายคา
เด็กสาวผมดำดุจสายน้ำตก สวมอาภรณ์สีขาว คุกเข่าหลังตรงอยู่บนระเบียงทางเดิน บนหัวเข่าวางฝักดาบเอาไว้ ขณะนี้กำลังหลับตาครุ่นคิด
การจัดวางในลานเรือนเป็นระเบียบเรียบร้อย ทว่าหญ้าป่ายังคงเติบโตขึ้นอย่างบ้าคลั่งจากภายในลาน เห็นได้ชัดว่าเจ้าของเรือนใส่ใจดูแลเป็นอย่างดี เพียงแต่กำลังคนมีไม่เพียงพอ
ติงหลิงหลิง—
เสียงโทรศัพท์บ้านทำลายความเงียบสงบ ก้องสะท้อนไปทั่วลานมรรค
ในเงามืดใต้ชายคา หญิงงามผู้มีบรรยากาศอ่อนแอเจ็บป่วยเข็นรถเข็นออกมาอย่างเชื่องช้า พลางร้องเรียก
“เย่จื้อ มีสายโทรศัพท์ถึงเธอ”
“ได้ ท่านแม่ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้”