เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 295 รอฉันตามหาเธอ
บ่อน้ำนี้มีอายุยืนนานนับไม่ได้ อิฐเขียวที่ ขรัวร่วนถูกฝนและหิมะกร่อนกินมานาน ปากบ่อนที่มืดสนิทนำไปสู่ใต้ดินอันไร้แสงสว่าง
ลาวจินยืนขึ้นที่ปากบ่อน เชือกใส่ที่ไร้รูปถักจากพลังจิตของหมีต้นไม้ไร้หางพันรอบเข็มขัด ด้วยความปลอดภัย จึงเพิ่มเชือกกู้ภัยอีกหนึ่งม้วน เชื่อมระหว่างลาวจินกับเสาหินนอกบ่อน
มังกรดำนอนตัวอยู่บนพื้น จ้องบ่อน้ำเป็นเวลานาน แล้วเตือนว่า
“ต้องระวังให้ดีนะ เหล่าลี่รู้สึกว่าบ่อน้ำตรงนี้มีบางอย่างแปลก ๆ!”
เมื่อมองบ่อน้ำ เหล่าลี่ก็สัมผัสความผิดปกติบางอย่างในเชิงสัญญาณ แต่ก็ไม่สามารถบรรยายความรู้สึกนั้นได้
ลาวจินเงียบและพยักหน้า มองลงปากบ่อน ใบหน้าเหลืองโรคแสดงความหนักแน่นบางส่วน
ทันทีหลังจากนั้น เขาวางมือบนขอบบ่อน เท้ายันผนังบ่อน ใช้เชือกยาวช่วยครึ่งหนึ่งและอาศัยแรงจากช่วงเอวอีกครึ่งหนึ่ง ค่อย ๆ ลงสู่ก้นบ่อน
ลั่วเหอมองจากเหนือปากบ่อน เมื่อกาลเวลาผ่านไป ร่างของลาวจินค่อย ๆ จมหายไปในความมืด หัวของเขาก็ค่อย ๆ หายไป มีเพียงการสั่นสะเทือนของเชือกกู้ภัยที่ยืนยันว่าลาวจินยังคงอยู่อีกด้านหนึ่ง
“คุณลาวจิน!”