เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 257 ที่มาของมีดโต๊ะอาหาร ของเล่นชิ้นใหม่ของไป๋เจ๋อ
“ดูจากสีหน้าของคุณก็เดาได้เกือบหมดแล้ว” เทพมรณะกล่าวอย่างสงบ
ลั่วเหอ “ดูท่าสีหน้าของฉันจะแสดงออกชัดเจนเกินไปหน่อยแฮะ...”
เทพมรณะเมินเฉยต่อการบ่นพึมพำของลั่วเหอ เธอยืนนิ่งอยู่บนดาดฟ้าเรือ ปล่อยลั่วเหอทิ้งไว้อย่างเย็นชาและเฉยเมย
บนใบหน้าขาวซีดอันงดงามของเธอ แววตาว่างเปล่าดั่งสุญตาประหนึ่งหลุมดำ และที่ส่วนลึกที่สุดของหลุมดำนั้น ราวกับถูกปกคลุมไปด้วยความหดหู่และความเศร้าหมองชั้นหนึ่ง
ท่ามกลางความเงียบงัน เรือแห่งผู้วายชนม์แล่นอยู่บนผืนทะเลอันหนาวเหน็บและมืดมิด โดยไม่รู้ว่ากำลังมุ่งหน้าไปแห่งหนใด
ลั่วเหอมองไปยังแผ่นหลังในเสื้อคลุมดำของเทพมรณะ รู้สึกว่าจำเป็นต้องทำลายความเงียบงันชวนอึดอัดนี้ จึงกระแอมเบา ๆ ทีหนึ่งแล้วกล่าวว่า “ผู้อาวุโส ผมขอถามท่านสักคำถามหนึ่งได้ไหม”
เทพมรณะมิได้ตอบรับหรือปฏิเสธ
ลั่วเหอจึงเอ่ยถามอย่างอาจหาญ “ผมอยากรู้ว่า เมื่อครู่ผมยังนอนหลับอยู่บนเตียงดี ๆ อยู่เลย ทำไมถึงมาอยู่ที่โลกวิญญาณได้อีกล่ะ”
“หากพูดด้วยภาษาที่คุณพอจะเข้าใจได้ นี่คือการถอดดวงจิต”