เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 241 ปลา ปลาตัวใหญ่มาก!
ชายสวมสูทค่อย ๆ หันกลับมา ใบหน้าซูบผอมกับรอยคล้ำใต้ตาอันเด่นชัดปรากฏแก่สายตาของลั่วเหอ
เจ้าพนักงานผู้ใช้แรงงานตัวอย่างคนนี้มีสภาพราวกับใกล้ตายกะทันหันเต็มที ทว่ากลับแผ่สนามพลังระดับมหาปรมาจารย์ออกมา หากไม่ใช่เหลาจินแล้วจะเป็นใครได้อีก!
แม้จะบังเอิญพบลั่วเหอในต่างถิ่น เหลาจินก็ไม่ได้แสดงอารมณ์ออกมามากนัก เพียงชี้ไปยังที่นั่งตรงหน้าแล้วพูดอย่างไร้อารมณ์ว่า
“มานั่งกินด้วยกันสิ”
ลั่วเหอไม่เกรงใจ ยกชามบะหมี่มาแล้วลากเก้าอี้ไปนั่งตรงข้ามเหลาจิน ก่อนถามอย่างสงสัยว่า
“คุณเหลาจิน ไม่แปลกใจที่เจอฉันเหรอ”
เหลาจินสูดบะหมี่ตันตันเข้าปาก น้ำมันพริกแดงสองสามหยดกระเด็นเปื้อนเสื้อเชิ้ตสีขาวยับย่นของเขา เจ้าตัวราวกับไม่เห็น จึงดึงกระดาษทิชชูมาเช็ดปากแล้วพูดว่า
“แปลกใจ”
เขาดูอ่อนระโหยโรยแรง ราวกับเพียงพูดเพิ่มอีกคำก็จะผลาญกำลังทั่วร่างจนหมดสิ้น