เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 222 นี่คือสนามเหย้าของฉัน คนต่อไป
สนามกีฬาตงหวง ลำแสงจากรังนกกลางแจ้งส่องสว่างทั่วท้องฟ้ายามค่ำคืน เสียงโห่ร้องของผู้คนนับหมื่นดังกึกก้องราวกับขุนเขาคำรามและคลื่นสึนามิ
“ท่านผู้ชมทุกคน ยินดีต้อนรับสู่การแข่งขันลีกมหาวิทยาลัยผู้ฝึกสัตว์ รอบชิงชนะเลิศ การประลองนัดแรก”
ผู้บรรยายกล่าวว่า “สมาชิกที่ลงสนามเป็นคนแรกของมหาวิทยาลัยหยุนตู ยังคงเป็นผู้เข้าแข่งขันเย่จื้อ ผู้มีชื่อเสียงด้าน ‘การประสานงานต่อสู้’”
“ส่วนมหาวิทยาลัยจักรพรรดิ—” ผู้บรรยายเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ “ให้ตายสิ หัวหน้าหน่วยเจียงตงหยางเดินขึ้นแท่นประลองมาด้วยตัวเอง”
บนจอขนาดใหญ่ปรากฏใบหน้าของเด็กหนุ่มผมฟ้าผู้มีไฝน้ำตา สีหน้าของเขาสงบนิ่ง ก้าวขึ้นแท่นประลองอย่างเชื่องช้า หันหน้าเข้าหากล้องแล้วผงกศีรษะทักทาย
อัฒจันทร์คนดูพลันเดือดพล่านและสั่นสะเทือน
การที่เจียงตงหยางขึ้นสนามเป็นคนแรก ย่อมเป็นสัญญาณท้าทายอย่างไม่ต้องสงสัย
เพราะนั่นเท่ากับประกาศว่าเจียงตงหยางตั้งใจจะจัดเต็มห้า ปิดฉากการแข่งขันนี้โดยตรงในการประลอง
“เจียงตงหยางลงสนามเป็นคนแรก หรือว่าเขาคิดจะเลียนแบบผลงานของผู้เข้าแข่งขันลั่วเหอ ยืนหยัดอยู่จนถึงคนสุดท้ายในการประลอง” ผู้บรรยายกล่าว