เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 202 ยุทธวิธีของพวกเราคือคุ้มหนึ่งคน
วันรุ่งขึ้น
แสงอาทิตย์เจิดจ้าส่องผ่านผ้าม่านตกกระทบใบหน้าของลั่วเหอ เขาค่อย ๆ ลืมตาที่พร่ามัวจากความง่วง
ลั่วเหอดึงผ้าห่ม แต่ดึงไม่ขยับ จึงพบว่าเก้าปล้องหมาป่าตัวน้อยขนฟูกำลังกดทับผ้าปูเตียง ใช้หางใหญ่โอบร่างขดเป็นก้อนกลม หลับอย่างสงบสุข
ลั่วเหอยื่นมือไปลูบขนสีน้ำตาลแดงบนแผ่นหลังของเสี่ยวจิ่ว แล้วตบหัวมันเบา ๆ “ตื่นได้แล้ว เสี่ยวจิ่ว กินผลอสรพิษ”
หูเล็กสีขาวของเสี่ยวจิ่วขยับ มันพลิกตัวบนเตียงเผยหน้าท้องดำสนิท นอนหงายกางอุ้งเท้าเล็กทั้งสี่ออกอย่างมีความสุข แลบลิ้นแสยะยิ้ม
ลั่วเหอยิ้ม ยื่นมือไปเกาพุงมัน จากนั้นจึงลุกจากเตียงแล้วเปิดผ้าม่าน
ครืน—
ลั่วเหอมองผืนป่าเขียวชอุ่มบนภูเขาด้านหลังนอกหน้าต่าง รู้สึกปลอดโปร่งสบายใจ
กำหนดการหลักของวันนี้คือไปทะเลสาบทรายหินทำภารกิจว่าจ้างหลายคน เพื่อฝึกฝนการประสานงานของทีม