เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 129 พาเจ้าหญิงกลับบ้าน (รวมสองตอน)
ดอกบัวหิมะถูกจ้องเขม็งเช่นนี้ จึงอ้ำอึ้งอยู่นาน ก่อนจะพูดอะไรไม่ออกอีก ก้มหน้าลงอย่างกระวนกระวาย
เสียงกระแสจิตเมื่อครู่หายไปแล้ว
ลั่วเหอถึงกับสงสัยว่าตัวเองหูแว่วไปหรือไม่ เขามองดอกบัวหิมะที่มีท่าทีหวาด ๆ แล้วเอ่ยว่า
“เมื่อครู่ เธอใช้ ‘กระแสจิต’ คุยกับฉันใช่ไหม”
เมื่อได้ยินลั่วเหอเป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนา ดอกบัวหิมะก็ยิ่งประหม่า หยาดน้ำค้างไหลผ่านกลีบดอกบัวหิมะสีขาวบริสุทธิ์ ราวกับตื่นเต้นจนเหงื่อออก หรือไม่ก็ใสราวกับน้ำจากภูเขาหิมะ
มันยังคงไม่ตอบคำถามของลั่วเหอ
บางทีอาจเป็นเพราะโจ๊กห้าสีถ้วยนั้นอร่อยเกินไป ทำให้ดอกบัวหิมะเผลอตัว จึงใช้กระแสจิตสื่อสารกับลั่วเหอ
แต่เมื่อได้สติกลับมา ดอกบัวหิมะก็กลับไปมีท่าทีเช่นเดียวกับตอนพบกันครั้งแรก ราวกับแทบอยาก ‘ซ่อนตัวเองเข้าไปในหิมะทับถม’ ทั้งหมด
เมื่อเห็นเช่นนั้น ลั่วเหอก็เข้าใจแล้วว่าทำไมผู้อาวุโสหนิวถึงบอกว่าดอกบัวหิมะดอกนี้ขี้อายและเก็บตัว