เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 2 ช่างชวนหิวเหลือเกิน ฉันหมายถึง ช่างโหดร้ายเหลือเกิน
เสียงคำรามด้วยความโกรธของพี่ใหญ่หมีดังมาจากด้านหลังศีรษะ
ลั่วเหอกำลังวิ่งไปตามสายลม อิสรภาพคือทิศทาง
เหลือบมองด้วยหางตา เขาพบว่าแพนด้าแดงตัวน้อยก็วิ่งหนีตามมาเช่นกัน เพียงแต่วิ่งไปคนละทิศกับเขา
แพนด้าแดงตัวน้อยวิ่งปรู๊ดเข้าไปยังส่วนลึกของป่า เหลือเพียงหางสีแดงที่กระดกขึ้นลงให้เห็น
เมื่อเห็นแพนด้าแดงตัวน้อยวิ่งหนีอย่างเด็ดขาด อารมณ์ของลั่วเหอก็ซับซ้อนอยู่ไม่น้อย
อารมณ์นี้มาอย่างไร้สาเหตุ ลั่วเหอไม่มีเวลาสนใจรายละเอียดเล็กน้อยเหล่านี้
การเป็นผู้พิทักษ์ป่า ความคล่องแคล่วของร่างกายคือกุญแจสำคัญ
โดยเฉพาะผู้พิทักษ์ป่าที่ไม่มีสัตว์อสูรพันธสัญญา เมื่อเผชิญอันตราย สิ่งเดียวที่พึ่งพาได้ก็คือขาทั้งสองข้าง
ในช่วงเวลาอันตราย ลั่วเหอระเบิดพลังผู้พิทักษ์ป่าที่ฝึกฝนมาสองปีครึ่งออกมา