บทที่ 24 ภัยพิบัติมาเยือน

ซูหว่านซิงอาศัยกองฟืนตรงมุมลานเป็นที่กำบัง รีบอ้อมไปยังหน้าห้องนอนของหลี่ชุ่ยฮวากับซูหยวน ประตูห้องแง้มเอาไว้ นางค่อย ๆ ผลักเปิดแล้วลอบเข้าไป ภายในห้องมีเครื่องเรือนอยู่เพียงไม่กี่ชิ้น ได้แก่ เตียงไม้เก่าหลังหนึ่ง ตู้เสื้อผ้าที่สีลอกเป็นหย่อม ๆ และโต๊ะสี่เหลี่ยมหนึ่งตัว ในอากาศอบอวลด้วยกลิ่นอับจาง ๆ

ซูหว่านซิงไม่เสียเวลา เริ่มค้นหาทันที นางรื้อค้นลิ้นชักข้างเตียงก่อน ทว่าข้างในมีเพียงเศษผ้าขาด ๆ กับของใช้สำหรับเย็บปักเล็กน้อย จากนั้นจึงเปิดลิ้นชักโต๊ะสี่เหลี่ยมดู แต่ด้านในกลับว่างเปล่า นอกจากฝุ่นหนาเตอะแล้วก็ไม่มีอะไรอีก

“ซ่อนได้มิดชิดเสียจริง”

ซูหว่านซิงพึมพำกับตัวเอง สายตาพลันไปหยุดอยู่ที่ไหดินใบหนึ่งตรงมุมห้อง

ไหใบนั้นถูกฝังอยู่ในกองของจิปาถะกว่าครึ่ง และยังมีผ้าขาด ๆ คลุมทับเอาไว้ ซูหว่านซิงเดินเข้าไป ยกผ้าขึ้นแล้วลองขยับไหดู พบว่ามันหนักไม่น้อย นางเปิดจุกไม้ตรงปากไห อาศัยแสงที่ส่องเข้ามาจากนอกหน้าต่างชะโงกมองเข้าไป เพียงแวบเดียวก็ตกตะลึง เพราะข้างในอัดแน่นไปด้วยเงินจนเต็ม ประกายสีเงินขาวระยิบระยับละลานตา