บทที่ 2 มิติมีอยู่จริง

“มิติหมื่นสรรพสิ่งอัจฉริยะ”

เธอเอ่ยเรียกอย่างชัดเจนอยู่ภายในใจ

วินาทีถัดมา ความรู้สึกฟ้าดินหมุนคว้างพลันจู่โจมเข้ามา สิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าของนางไม่ใช่ห้องนอนอันคุ้นเคยอีกต่อไป หากแต่เป็นพื้นที่สีขาวบริสุทธิ์สุดลูกหูลูกตา

ซูหว่านซิง ลืมตาขึ้นฉับพลัน รูม่านตาหดเล็กลงทันที

เธอกำลังยืนอยู่ภายในพื้นที่สีขาวบริสุทธิ์แห่งนั้นจริง ๆ! ชั้นวางของว่างเปล่าจำนวนมากถูกจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ ทอดยาวออกไปจนสุดขอบเขตสายตา ภายในมิติไม่มีเสียงใด ๆ ทว่ากลับให้ความรู้สึกสงบใจอย่างประหลาด

“ไม่ใช่ความฝัน... ไม่ใช่ความฝันจริง ๆ ด้วย!” น้ำเสียงของ ซูหว่านซิง สั่นไหวเล็กน้อย เธอยกมือขึ้นและมองเห็นฝ่ามือของตนภายในมิติได้อย่างชัดเจน ก่อนลองขยับนิ้ว เมื่อปลายนิ้วสัมผัสผ่านขอบชั้นวาง นางก็รับรู้ถึงสัมผัสเย็นเยียบและแข็งกระด้างได้อย่างชัดเจน

เสียงจักรกลเย็นเยียบดังขึ้นภายในจิตใจของเธออีกครั้ง เป็นเสียงเดียวกับที่ได้ยินในความฝันทุกประการ