กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ไปอำเภออวี๋หรือ? ซื้อที่ดินหรือ?” เซียวจิ่งซั่วขมวดคิ้ว “ที่อำเภออวี๋มิใช่เขตภูเขาหรอกหรือ จะมีที่ดินดี ๆ อะไรกัน?”
“เขาอยากซื้อที่ดิน เจ้าก็หาแปลงที่ไม่สะดุดตาในคฤหาสน์ชนบทของข้าสักแห่ง แล้วขายให้เขาสักหลายร้อยหมู่ในราคาย่อมเยาก็พอแล้ว!” เซียวจิ่งซั่วไม่ค่อยเห็นด้วยนัก
ขุนนางกู้ตกตะลึงยิ่งกว่าเดิม ที่ดินของจวนอ๋องล้วนเป็นชั้นดีทั้งสิ้น! เป็นทรัพย์สมบัติที่ต่อให้มีเงินก็ซื้อหาไม่ได้ และสามารถส่งต่อเป็นมรดกแก่ลูกหลานได้
อย่าว่าแต่ขายในราคาย่อมเยาเลย ต่อให้ให้ราคาสูงเป็นสองเท่า ก็ไม่มีผู้ใดยอมขาย!
“ขอรับ ผู้ใต้บังคับบัญชาจะไปจัดการเดี๋ยวนี้!” ขุนนางกู้กล่าวพลางค้อมกาย
เซียวจิ่งซั่วพยักหน้า “อืม หาเหตุผลดี ๆ สักข้อ อย่าให้เขารู้ว่านี่เป็นทรัพย์สินของจวนอ๋อง”