กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เจียงเฉาอันมาตรงเวลาอย่างยิ่ง เมื่อแสงอัสดงของดวงตะวันลับหายไปจากยอดเขาทางประจิม เขาก็ก้าวผ่านประตูเข้ามาพอดี โดยมีแสงอาทิตย์ยามเย็นทอดส่องอยู่เบื้องหลัง
“สหายเจียงมาแล้ว!” ลั่วรุ่ยเจ่าลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก รีบลุกขึ้นต้อนรับทันที
“สหายลั่ว ไม่พบกันเสียนาน!” เจียงเฉาอันประสานหมัดทักทาย หลังจากกลับจากกานอาน เขาก็เข้าทำงานในสำนักฮั่นหลิน ช่วงนี้ยังยุ่งอยู่กับการเรียนรู้งานจัดการราชกิจ จึงปฏิเสธการชุมนุมของเพื่อนร่วมรุ่นสอบไปหลายครั้ง
ลั่วรุ่ยเจ่ารีบเชิญเจียงเฉาอันนั่งลง จากนั้นก็เรียกเสี่ยวเอ้อร์ให้นำชามา
“สหายเจียงยุ่งเสียเพียงนี้แล้วยังนึกถึงน้องชายผู้โง่เขลาอย่างข้า ทำเอาข้าปลาบปลื้มจนตั้งตัวไม่ถูกแล้ว!” ลั่วรุ่ยเจ่ากล่าวพลางยิ้ม