กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“สหายหูหยาง เกิดอะไรกันขึ้น เหตุใดเรื่องนี้จึงล้มเลิกไปเสียดื้อ ๆ เล่า” สหายสนิทหลายคนจับตัวหูหยางไว้แล้วซักไซ้ไล่เลียง
หูหยางขมขื่นใจยิ่งนัก เขาจะเอ่ยได้อย่างไร จะบอกว่ามารดาตนไม่ยินยอมจนทำให้เรื่องนี้พังหมดอย่างนั้นรึ
“ท่านแม่ของข้าทาบทามการแต่งงานไว้ให้ที่บ้านเดิม แต่ไม่ได้บอกข้าล่วงหน้า ถึงได้…” หูหยางได้แต่เอ่ยไปเช่นนี้
“เฮ้อ! ช่างประจวบเหมาะเกินไปจริง ๆ!” ทุกคนต่างส่ายหน้าทอดถอนใจ
ทว่าอู๋หลิ่วจื่อกลับดีใจขึ้นมา อาศัยจังหวะที่ไม่มีผู้ใดสังเกต แอบวิ่งไปตรงหน้าเจียงเฉาซิ่น ยิ้มร่าพลางเอ่ยว่า “ท่านแม่ทัพ ในเมื่อสหายหูหยางไม่สำเร็จแล้ว ท่านลองพิจารณาข้าดูได้หรือไม่ ข้ายินดีขอรับ! วางใจเถิด ที่บ้านข้านอกจากข้าแล้วก็ไม่มีคนอื่นอีก ข้าตัดสินให้เองได้”