กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
มู่เสวี่ยหนิงพลันเปลี่ยนจากร้องไห้เป็นแย้มยิ้ม
“ท่านอายอมรับไว้ ก็เท่ากับชื่นชมข้าอย่างที่สุดแล้วเจ้าค่ะ คราวหน้าหากข้านำงานปักไปขายที่ร้านอีก แล้วผู้จัดการร้านกล้ากดราคา ข้าจะบอกว่าแม้แต่ท่านยังชื่นชอบงานปักของข้า เขาจะต้องไม่กล้ากดราคาอีกแน่” มู่เสวี่ยหนิงกล่าวทีจริงทีเล่น
มารดาเจียงหัวเราะออกมา “โธ่ เด็กคนนี้!” แต่แล้วก็เอ่ยถามทันทีว่า “เหตุใดหรือ? ที่บ้านเจ้ายังต้องให้เจ้าทำงานปักไปขายด้วยหรือ?”
มู่เสวี่ยหนิงจัดการศพยิ้ม ก่อนกล่าวด้วยท่าทีเศร้าหมองอยู่หลายส่วน “พี่สะใภ้บอกว่ารายจ่ายในบ้านมากนัก จึงให้ทุกคนประหยัดกันสักหน่อย ข้าเลยปักผ้าไปฝากขายที่ร้านงานปัก แต่ละเดือนพอได้เงินหลายร้อยอีแปะ ช่วยจุนเจือทางบ้านได้บ้างเจ้าค่ะ”