กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลังเจียงเฉาอันจัดงานเลี้ยงที่บ้านเสร็จ วันรุ่งขึ้นก็มุ่งหน้าไปยังจวนฟ่านอีกครั้ง
ท่านอาจารย์ฟ่านผู้เฒ่าพอใจยิ่งนัก แต่กลับแกล้งถามว่า “เจ้าไม่อยู่บ้าน วิ่งมาหาข้าที่นี่ทำอะไรกัน?”
เจียงเฉาอันยิ้มแล้วกล่าว “ทางฝั่งอาจารย์มีความบริสุทธิ์กว่า ทางบ้านข้านั้นวุ่นวายเกินไป หากอยู่ต่อไป ข้าคงไม่มีสมาธิอ่านหนังสือเสียแล้ว”
ท่านอาจารย์ฟ่านลูบเคราพลางพยักหน้า “ก็ได้ เช่นนั้นช่วงนี้เจ้าก็พักอยู่กับข้าเถิด! แต่เมื่ออยู่ในความดูแลของข้า ทุกอย่างต้องฟังคำสั่งของข้า เกรงว่าถึงเวลานั้น เจ้าอาจจะร้องโอดครวญว่าทนไม่ได้ก็เป็นได้”
“อาจารย์เข้มงวดย่อมได้ศิษย์เก่ง!” เจียงเฉาอันมิหวั่นเกรงแม้แต่น้อย “ตอนที่มาถึง ข้าเตรียมใจไว้เรียบร้อยแล้ว”