กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เอ๊ะ! เสี่ยวชิ่งเอ๋อร์ยืนได้แล้ว!” ภาพวาดถูกส่งต่อกันไปในมือของทุกคน แต่ละคนต่างชื่นชมออกมาจากใจจริง
“อีกไม่นานก็จะครบหนึ่งขวบแล้ว ยืนได้ก็เป็นธรรมดา” มีคนรีบโต้กลับทันที “จดหมายใช้เวลาเดินทางมาหลายวัน ป่านนี้คงเดินได้แล้วกระมัง”
“จริงด้วยจริงด้วย……”
“ต้องเดินได้แล้วแน่ ๆ!”
ทุกคนวิพากษ์วิจารณ์กันอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายภาพวาดก็ถูกส่งกลับมาในมือของเจียงเฉาซิ่น เขานำมันมาพับอย่างระมัดระวังแล้วเก็บไว้ในอกเสื้อ
ภาพอีกภาพหนึ่งเป็นแบบภาพครอบครัว เจียงเฉาซิ่นเห็นว่าในนั้นยังมีตัวเขาอยู่ โดยที่ตัวเขาอุ้มเสี่ยวชิ่งเอ๋อร์ไว้ในอ้อมแขน
คงเป็นเพราะภรรยาคิดไม่ออกว่าตอนนี้เขาหน้าตาเป็นอย่างไร ภาพที่วาดออกมาจึงยังเป็นหน้าตาเกลี้ยงเกลาไร้หนวดเคราเหมือนเมื่อก่อน