กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เจ้าอยากพูดอะไรกัน?” มารดามู่ถามอย่างไม่สบอารมณ์ ในขณะที่เฮ่อจิ่นซิ่วรู้สึกหวั่นวิตกจนผ้าเช็ดหน้าในมือถูกบิดจนยับยู่ยี่
“ข้าจะบอกว่าน้องสาวลูกพี่ลูกน้องจิ่นซิ่วพักอยู่ในบ้านเราเช่นนี้ ดูเหมือนจะไม่ค่อยถูกต้องตามทำนองคลองธรรมเท่าใดนัก!” ตู้ชุ่ยอวิ๋นยิ้มบางกล่าวอย่างตรงไปตรงมา
มารดามู่โกรธจนอดไม่ได้ที่จะอยากเขวี้ยงข้าวของ “ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าไม่มีเจตนาดี พยายามหาวิธีไล่จิ่นซิ่วออกไป! เจ้าไม่ลองคิดดูบ้างหรือ นางเป็นสตรีตัวคนเดียวหากจากที่นี่ไปแล้วจะไปที่ใดได้? เจ้าทำเช่นนี้ไม่เท่ากับบีบให้นางตายหรอกหรือ?”
เฮ่อจิ่นซิ่วก็ร้องไห้จนไหล่สั่นเทา “ท่านป้า ข้าจากไปเถิดเจ้าค่ะ เช่นนี้พี่ชายลูกพี่ลูกน้องกับพี่สะใภ้ลูกพี่ลูกน้องจะได้ไม่ทะเลาะกันเพราะข้า ฮือ ฮือ ฮือ ฮือ!”