กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ข้าผิดเอง!” มู่เสวี่ยเฉินมิใช่คนไม่รู้เหตุผล แต่เมื่อใจเย็นลงหลายวันมานี้ เขาก็รู้สึกว่าตนพูดเกินไปในตอนนั้น บัดนี้ยังรู้สึกอับอายจนทนไม่ไหว
ได้ยินเขายอมรับว่าตนผิดสักประโยคหนึ่ง ปราณอาฆาตในใจตู้ชุ่ยอวิ๋นก็จางหายไปกว่าครึ่งในทันที
“เช่นนี้เถิด ขอเพียงเจ้าคิดวิธีจัดการเรื่องน้องสาวลูกพี่ลูกน้องจิ่นซิ่วได้ดีแล้ว ข้าก็กลับไปได้ มิฉะนั้นนางก็เหมือนดินปืน ไม่รู้ว่าจะระเบิดขึ้นเมื่อใด ถึงตอนนั้นเกรงว่าความผิดจะตกมาที่ข้าอีก ข้ารับไม่ไหวหรอก”
ตู้ชุ่ยอวิ๋นเอ่ยพลางยิ้ม นางมองมู่เสวี่ยเฉินด้วยสายตาแฝงความนัยลึกซึ้ง
มู่เสวี่ยเฉินคิดในใจ ดูท่าวันนี้ก็ยังเชิญภรรยากลับบ้านไม่ได้ คงต้องหาหนทางอื่นอีก