กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ห้ามลบหลู่เหล่าผู้มีระดับปราชญ์!” มู่เสวี่ยเฉินตวาดเสียงเย็นชา
ตู้ชุ่ยอวิ๋นรู้สึกผิดหวังยิ่งนัก มู่เสวี่ยเฉินมักเป็นเช่นนี้เสมอ เอาแต่ตำหนินางและบอกให้นางอดทน
เพราะอะไรกัน? ข้าก็ไม่ได้ทำสิ่งใดผิด! ข้าใช้เงินของข้าเองจัดการเรื่องในบ้าน พวกท่านไม่ชมข้าก็ช่างเถิด ยังมาคอยพูดจาว่าร้ายข้าทั้งวันอีก
อีกทั้งมู่เสวี่ยเฉินยังไปสถาบันตั้งแต่เช้าตรู่ กลับมาถึงตอนค่ำมืด ทิ้งภาระเรื่องในบ้านทั้งหมดไว้ที่นาง
หึ เพราะอะไรกันบุรุษจึงสามารถใช้ชีวิตได้อย่างสะดวกสบาย ส่วนนางกลับต้องเหนื่อยสายตัวแทบขาด
“พรุ่งนี้น้องสาวอี๋ยวิ๋นจะกลับบ้านฝ่ายหญิง ข้าจะกลับตระกูลฝ่ายแม่สักหน่อย” ตู้ชุ่ยอวิ๋นไม่อยากทะเลาะกับเขา จึงทิ้งประโยคหนึ่งไว้ด้วยความหงุดหงิด