กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 130 ออกจากโรงพยาบาล
โจวเหม่ยอวิ๋นรับกระดาษทิชชูมา มือของเธอสั่นเทา เธอมองดูเสี่ยวเป่า น้ำตายิ่งไหลทะลักออกมามากขึ้น คราวนี้ เป็นน้ำตาแห่งความซาบซึ้งใจ เธอย่อตัวลง อยากจะกอดเสี่ยวเป่า ทว่ากลับไม่กล้า
เสี่ยวเป่าเป็นฝ่ายเดินก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว สวมกอดเธอไว้ “ย่าไม่ร้องนะ ร้องไห้แล้วจะไม่สวย”
โจวเหม่ยอวิ๋นกอดเธอไว้ ร่างสั่นสะท้านไปทั้งตัว เธอสะอื้นพลางเอ่ยว่า “จ้ะ ย่าไม่ร้อง ย่าไม่ร้องแล้ว”
ต้าเป่ายืนอยู่ด้านข้าง มองดูน้องสาวกับย่า สีหน้าของเขายังคงสุขุมและสงบนิ่ง ทว่าในแววตากลับมีบางสิ่งกำลังเปลี่ยนแปลง
มุมปากของเอ้อร์เป่ามีรอยยิ้ม
แท็บเล็ตของซานเป่าหันเล็งมาทางนี้อย่างเงียบเชียบ