กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 80 ใครแตะเนี่ยนเนี่ยน ก็เท่ากับแตะฉัน
โจวเหม่ยอวิ๋นยืนอยู่กับที่ ไม่ขยับเขยื้อน ด้วยความอับอายจนอยากขุดหลุมมุดดินหนีไป
“เชิญค่ะ” ซูเนี่ยนซีเอ่ย
เมื่อเห็นซูเนี่ยนซีเอ่ยปากไล่ตน โจวเหม่ยอวิ๋นก็ก้าวเท้าออกในที่สุด เธอเดินช้า ๆ ไปถึงประตู แล้วหันกลับไปมองเด็กทั้งสี่คน
แฝดสี่ยืนอยู่ด้วยกัน มองเธอ ไม่มีความอาลัย ไม่มีความผูกพัน มีเพียง…ความเย็นชา หัวใจของเธอจมลง ในวินาทีที่ก้าวออกจากประตู เธอก็หยุดฝีเท้ากะทันหัน แล้วเอ่ยขึ้น “ซูเนี่ยนซี”
โจวเหม่ยอวิ๋นกัดฟัน พูดประโยคที่เธอไม่อยากพูดออกมาในที่สุด “ขอโทษ”
สีหน้าของซูเนี่ยนซีไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย จึงเอ่ยขึ้นอย่างจงใจ “คุณพูดว่าอะไรนะ? ฉันไม่ได้ยิน”