กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 27 รู้สึกว่าตัวเองเป็นตัวตลก
คำพูดของเสิ่นมั่นยังไม่ทันจบ ก็ติดอยู่ในลำคอ เธอเห็นประตูห้องผู้ป่วยข้าง ๆ เปิดออกกะทันหัน ชายวัยกลางคนผมทองตาสีฟ้าเดินออกมา เขาสวมชุดสูทสั่งตัดสีน้ำเงิน ดูภูมิฐานมีรสนิยม แค่มองก็รู้ว่าไม่ใช่คนธรรมดา เมื่อเห็นซูเนี่ยนซี ดวงตาของเขาสว่างขึ้นเล็กน้อย พูดเป็นภาษาฝรั่งเศสว่า “เนี่ยน! ช่างบังเอิญจริง!”
ซูเนี่ยนซีหันกลับมา เห็นคนที่มา มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่จริงใจ “คุณฌอง-ปีแยร์” เธอตอบเป็นภาษาฝรั่งเศสอย่างคล่องแคล่ว “คุณมาที่นี่ได้อย่างไร?”