เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 153 หงจวินผู้ต่ำต้อยเจียมตัว
“หลิวชิง ไอ้คนบ้าผู้บังอาจ ข้าคือผู้นำแห่งเซียนชายที่ท่านเต๋าจู่ทรงแต่งตั้ง เจ้าถึงกับกล้าลงมือโจมตีใส่ข้า แม้แต่ท่านเต๋าจู่เจ้าก็ไม่เห็นอยู่ในสายตาเลยหรืออย่างไรกัน?!”
เมื่อตงหวังกงเห็นว่าหลิวชิงกล้าลงมือโจมตีใส่ตนจริง ๆ สีหน้าของเขาก็ประหลาดใจเป็นพิเศษ อดไม่ได้ที่จะตวาดด่าออกมาเสียงดังลั่น
เพราะนับตั้งแต่ที่เขาได้รับการแต่งตั้งจากหงจวิน ยังไม่เคยมีผู้ใดกล้าลงมือต่อสู้กับเขามาก่อนเลย
ต่อให้เวลาทำงานเขาจะวางอำนาจเผด็จการและไร้เหตุผลมากเพียงใด ผู้อื่นก็จำต้องกัดฟันอดทนกล้ำกลืนความอัปยศเอาไว้
เนื่องจากในหงฮวงยามนี้มีหงจวินเป็นอริยะอยู่เพียงองค์เดียวเท่านั้น
กิตติศัพท์ชื่อเสียงของเขาจึงยังคงมีพลังในการข่มขวัญผู้คนได้เป็นอย่างดี
ในยามที่เขาอยู่ที่สวรรค์และได้ยินตี้จวิ้นพูดคำพูดเหล่านั้นออกมา
เขาไม่ได้เก็บมาใส่ใจเลยแม้แต่น้อย
เพราะเขาคิดว่าเพียงแค่ใช้ชื่อเสียงและตำแหน่งของตน ในการเดินทางมาชักชวนหลิวชิง