เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 142 ตงหวงไท่อี เจ้าต้องเชื่อข้านะ
เมื่ออินทรีปีกทองต้าเผิงได้ยินว่าหลิวชิงจะกลับมาทำการทดสอบเขาอีก ใบหน้าของเขาก็พลันเหี่ยวเฉาหม่นหมองลงในพริบตา
“น้องชาย ข้าล่ะนับถือเจ้าจริง ๆ ที่ยังสามารถมีชีวิตรอดมาได้จนถึงป่านนี้”
ขงเซวียนอดไม่ได้ที่จะหันไปเอ่ยกับอินทรีปีกทองต้าเผิง
“พี่ชาย พี่สาว ศิษย์พี่หญิง ประเดี๋ยวพวกท่านช่วยพูดจาขอความเมตตาแทนข้าหน่อยจะได้หรือไม่ขอรับ”
อินทรีปีกทองต้าเผิงหันไปมองขงเซวียน เสี่ยวเฟิ่ง และหลิวหลิงเอ๋อร์ด้วยสายตาน่าสงสารเป็นที่สุดพลางเอ่ยอ้อนวอน
ทว่าทั้งสามคนกลับแกล้งทำเป็นหูทวนลมไม่ได้ยิน เมินเฉยต่ออินทรีปีกทองต้าเผิงไปโดยตรง
“อาจารย์อา ยามนี้มีเพียงท่านคนเดียวเท่านั้นที่สามารถช่วยชีวิตข้าได้แล้วขอรับ”
อินทรีปีกทองต้าเผิงหันไปมองขอความช่วยเหลือจากฝูซีแทน
“เรื่องเล็กน้อยเพียงเท่านี้ เจ้าก็กัดฟันทนรับไปเองสักหน่อยก็สิ้นเรื่องแล้ว จะต้องให้เปิ่นจุนต้องไปเปลืองน้ำลายพูดจาขอความเมตตาให้เจ้าทำไมกัน”